Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας (ΦΥΑ)

Μόνο με ένα ευχαριστήριο θα μπορούσα να τελειώσω αυτόν το δίσκο, αλλά και να αρχίσω εδώ... 

"Ευχαριστώ τον Γιώργο Σαμπάνη, το καλλιτεχνικό μου έτερον ήμισυ που με βοήθησε να ντύσω τη ΦΥΑ μου με το κατάλληλο μουσικό ρούχο· που με προτρέπει να συνεχίζω να ονειρεύομαι και μαζί βρίσκουμε τρόπους να κάνουμε τα όνειρα πράξεις. Ευχαριστώ βαθιά τον Γιώργο Νταλάρα και τον Μπάμπη Στόκα που έδωσαν φωνή στην ψυχή μου· το Χρήστο Σούμκα που με τον μοναδικό του τρόπο, σκηνοθετεί κάθε φορά το σενάριό της. Και  φυσικά όλη την δημιουργική ομάδα της Cobalt για την πίστη, την άψογη συνεργασία και τελική πινελιά αυτού που κρατάτε στα χέρια σας. Ευγνωμοσύνη..."

Περάσαμε πολλά, αλλά "ήρθε η στιγμή που η μοίρα χρωστά". Χαίρομαι αφάνταστα λοιπόν κι είμαι περήφανη που έχω αυτή τη δουλειά, επιτέλους, στα χέρια μου και μπορώ να τη μοιραστώ μαζί σας.  

Σε αυτό το link μπορείτε να ακούσετε και να δείτε οπτικοποιημένα, από δύο εικαστικούς με μεγάλη δραστηριότητα και έργο, όλα μας τα τραγούδια. 

Μπορείτε να κατεβάσετε τα τραγούδια από εδώ:

ITUNES: https://goo.gl/grJYQT

SPOTIFY: https://goo.gl/6bJupd

Ελπίζω ο καθένας να βρει τα δικά του αγαπημένα και να κάνει το δικό του ταξίδι...

Εντυπωσιακό :)

Μόλις τέλειωσα ένα βιβλίο με τον εντυπωσιακό τίτλο "Το δικαίωμα στην τεμπελιά"! 

Το οποίο δικαιώνει όσους θλίβονται κάθε Δευτέρα, με την σκέψη της συνέχειας ενός φαύλου αντιδημιουργικού κύκλου! 

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι ο συγγραφέας, Πωλ Λαφάργκ (1842 - 1911), ήταν γαμπρός του Μαρξ, αλλά υπήρξε κατά κάποιον τρόπο η αντιστροφή του. 

Ζυμωμένος με τη γέννηση του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Κινήματος, αποκαθηλώνει την θεμελιώδη ιδέα των εργατικών διεκδικήσεων και του μαρξιστικού οράματος: το δικαίωμα στη δουλειά. Πρόκειται -γράφει- για μια "παράξενη τρέλα" που διακατέχει τις εργατικές τάξεις των καπιταλιστικών χωρών. Η επανάσταση πρέπει να αρχίσει με την διεκδίκηση του δικαιώματος στην τεμπελιά!

"Οι έλληνες της χρυσής εποχής δεν ένιωθαν, και αυτοί επίσης, παρά μόνο περιφρόνηση για τη δουλειά: αποκλειστικά και μόνο οι σκλάβοι επιτρεπόταν να δουλεύουν: ο ελεύθερος άνθρωπος δεν γνώριζε παρά μόνο τις σωματικές ασκήσεις και τα παιχνίδια του νου. Ήταν, επίσης, η εποχή όπου περπατούσε και ανέπνεε κανείς ανάμεσα σε ένα λαό από Αριστοτέληδες, από Φειδίες, από Αριστοφάνηδες· ήταν η εποχή όπου μια χούφτα γενναίων συνέτριβε στο Μαραθώνα τις ορδές της Ασίας, αυτές που σε λίγο καιρό ο Αλέξανδρος θα καθυπέτασσε. Οι φιλόσοφοι της αρχαιότητας δίδασκαν την περιφρόνηση για τη δουλειά, αυτόν τον ατιμωτικό υποβιβασμό του ελεύθερου ανθρώπου· οι ποιητές υμνούσαν την τεμπελιά, αυτό το δώρο των Θεών.

Από μια άλλη πλευρά, ο κ. Λερουά-Μπωλιέ βεβαιώνει πως "ένας Βέλγος μεγαλοεργοστασιάρχης παρατηρεί ότι οι εβδομάδες στις οποίες πέφτει μια γιορτάσιμη μέρα δεν αποφέρουν λιγότερη παραγωγή από αυτή των συνηθισμένων εβδομάδων. Αυτό που ο λαός δεν τόλμησε ποτέ, εξαπατημένος μέσα στην αφέλειά του από τους ηθικολόγους, μια κυβέρνηση αριστοκρατική το τόλμησε. Περιφρονώντας τις υψηλές εκτιμήσεις των οικονομολόγων περί ηθικής και βιομηχανικής πρακτικής, που έκρωζαν σαν τα γρουσούζικα πουλιά ότι το να μειώσουν κατά 1 ώρα τη δουλειά των εργοστασίων ήταν σα να διέταζαν την καταστροφή της αγγλικής βιομηχανίας, η κυβέρνηση της Αγγλίας απαγόρευσε με ένα νόμο, αυστηρά εφαρμοζόμενο, να δουλεύουν περισσότερο από 10 ώρες την ημέρα· και ύστερα από αυτό, η Αγγλία παραμένει όπως και πριν το πρώτο βιομηχανικό έθνος στον κόσμο. Η μεγάλη εμπειρία της Αγγλίας είναι μπροστά μας, η εμπειρία κάποιων έξυπνων καπιταλιστών είναι μπροστά μας, αποδεικνύει αναντίρρητα ότι για να ενδυναμωθεί η ανθρώπινη παραγωγικότητα πρέπει να μειωθούν οι ώρες της δουλειάς και να πολλαπλασιαστούν οι μέρες της πληρωμής και των γιορτών.

Στην Αμερική, η μηχανή κατέλαβε όλους τους τομείς της αγροτικής παραγωγής, από την κατασκευή βουτύρου μέχρι το ξεβοτάνισμα των σιτηρών. Γιατί; Διότι ο Αμερικάνος, ελεύθερος και τεμπέλης, θα προτιμούσε να πεθάνει 1000 φορές παρά να ζει σαν βόδι, όπως ο Γάλλος αγρότης. Το όργωμα, τόσο κοπιαστικό στην δοξασμένη μας Γαλλία, τόσο γαλαντόμο σε κομμάρες, είναι στην αμερικάνικη Δύση ένας τρόπος να περνάνε ευχάριστα την ώρα τους στον καθαρό αέρα, εφόσον οργώνουν καθιστοί, καπνίζοντας νωχελικά την πίπα τους."

Το διάβασα χαμογελαστά, και αν κι έχουν περάσει πολλά χρόνια από την επιστημονική του τοποθέτηση, κάποια σημεία παραμένουν διαχρονικά!

Το πιο εύστοχο σχόλιο για τον 20ό αιώνα σε ένα ποίημα

Στέκομαι στην όχθη του χρόνου 

Στην σιγουριά του πνεύματος 

Κοιτάζω πίσω στον 20ό αιώνα 

Δεν έχω δάκρυα 

Χαρά και οδύνη μού είναι ξένα 

Μοιάζω να βρίσκομαι σε έναν εναλλακτικό χώρο 

Καθώς εξετάζω ένα εκπληκτικό κομμάτι ανθρώπινης ιστορίας 

Ασφαλώς, σ' αυτά τα 100 χρόνια 

Ο πόλεμος και η ειρήνη δεν μας άφησαν ποτέ

Κάποιοι τραγούδησαν την ελευθερία

Κάποιοι θυσίασαν τον εαυτό τους για τη δημοκρατία 

Ωστόσο η τυραννία και η κακοποίηση έγινε μοίρα πολλών 

Ασφαλώς, σ' αυτά τα 100 χρόνια 

Γεννήθηκαν αμέτρητες αξιόλογες ψευδαισθήσεις 

Που ακολουθήθηκαν από καταστροφές 

Ασφαλώς, σ' αυτά τα 100 χρόνια 

Η πολυεθνική ανθρωπότητα κατέκτησε ένα νέο πολιτιστικό επίπεδο 

Για το οποίο χύσαμε όλοι δάκρυα ευγνωμοσύνης

Καθένας στη δική του γωνιά της υδρογείου 

Ω Εικοστέ Αιώνα 

Έκανες κάποιους να ζητωκραυγάσουν την ειρήνη 

Αλλά σκοτείνιασες το βλέμμα τόσων άλλων με μίσος  

Έστειλες νέγρους στους δρόμους 

Να φωνάξουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα 

Και ύστερα επέτρεψες να ξεσπάσει στις πατρίδες τους 

Σφαγή και όλεθρος 

Μας γνώρισες τον Καρλ Μαρξ

Και μας γνώρισες τον Φρίντριχ Νίτσε 

Μας επέτρεψες να δούμε τον Αϊνστάιν 

Να προτείνει τη θεωρία της σχετικότητας 

Και ύστερα μας επέτρεψες να τον δούμε να γίνεται χριστιανός 

Υποβίβασες τη σκέψη γιγάντων 

Ενώ τύπωνες τις διακηρύξεις ενός μηδενικού σαν αλήθεια 

Εξάπλωσες τη φασιστική ιδεολογία του Αδόλφου Χίτλερ 

Και διαφήμισες τον ειρηνισμό του σοφού Γκάντι 

Επέτρεψες στον σοσιαλισμό να πετύχει σε ορισμένες χώρες 

Ενώ άφηνες το διεθνές εργατικό κίνημα να αργοσβήσει 

Σε μια εποχή που κλώσησε το δόγμα του Φρόιντ περί πανσεξουαλισμού 

Δόξασες τον Χομεϊνί και την ισλαμική επανάσταση 

Χάρισες στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ παγκόσμια φήμη 

Και ύστερα τον έκανες να την πληρώσει 

Πέφτοντας νεκρός από μια πιστολιά 

Δημιούργησες στην Αφρική τον δικτάτορα Μποκάσα, 

Ικανό για κανιβαλισμό 

Κι όμως ανέθρεψες στην Αφρική τον Νέλσον Μαντέλα, 

Το καμάρι της ανθρωπότητας 

Έριξες το τείχος του Βερολίνου σε μια νύχτα 

Ωστόσο ζύμωσες το μίσος ανάμεσα στην Τσετσενία και τη Ρωσία 

Χωρίς να περιμένεις να φτάσουν οι Άραβες και οι Εβραίοι 

Αληθινή συμφωνία ειρήνης 

Ξεκίνησες μια νέα σύγκρουση στο Κόσσοβο 

Επέτρεψες στους ανθρώπους να γλεντούν 

Ικανοποιώντας όλες τις επιθυμίες τους 

Και ύστερα τους υπέβαλες στο μαρτύριο του AIDS 

Επέτρεψες τον κόσμο να δει καθαρά τα πλεονεκτήματα της γενετικής 

Αλλά αποξένωσες τις ψυχές των ανθρώπων σ'ένα βιομηχανικό τέλμα 

Ανέπτυξες την τεχνολογία της πληροφορίας

Και την μετέφερες στις πιο απομονωμένες φυλές της Λατινικής Αμερικής 

Ωστόσο επέτρεψες σ'έναν πολιτισμό να σβήσει έναν άλλον 

Χωρίς καν να καταφύγει στην πυρίτιδα 

Στέλνεις στην Ευρώπη πολύτιμο χιόνι για σκι 

Αλλά στην Κολομβία οι νεροποντές σου είναι τόσο ισχυρές 

Που παρασύρουν ένα ολόκληρο χωριό Ινδιάνων 

Μας επέτρεψες να δούμε την όμορφη γη από το φεγγάρι 

Κάνοντάς μας να πιστέψουμε πως όλοι οι άνθρωποι είναι αδέλφια 

Ωστόσο έστρεψες τη μια θρησκεία ενάντια στην άλλη

Και επέτρεψες μακελειά στην Ιερουσαλήμ και στα Βαλκάνια 

Έφερες τις μεταμοσχεύσεις οργάνων 

Κι έκανες εκείνα τα όργανα να τρομάξουν από τα πυρηνικά όπλα 

Στο Σίτυ της Νέας Υόρκης, μας απασχόλησες 

Με τις διακυμάνσεις της αγοράς

Ενώ οι άνθρωποι στην Αφρική απειλούνται ακόμα 

Από αρρώστιες και πείνα 

Ω Εικοστέ Αιώνα 

Όταν γυρίζω πίσω και σε κοιτάζω 

Ανακαλύπτω πόσο αινιγματικός είσαι 

Είσαι ανάγκη, αλλά και τυχαιότητα 

Μοιάζεις μια επιβεβαίωση του παρελθόντος 

Κι επίσης μοιάζεις να προοιωνίζεσαι το μέλλον 

Ο Θεός μοιάζει να έχασε τον έλεγχό σου για μια στιγμή 

Κι έπεσες πάνω μας, δίκοπο σπαθί

Ο Jidi Majia, επιφανής ποιητής και συγγραφέας της εθνότητας Yi, γεννήθηκε το 1961 στο Σιτσουάν της Κίνας. Σπούδασε κινεζική γλώσσα και λογοτεχνία. Είναι μέλος της Γραμματείας της Ένωσης Κινέζων Συγγραφέων, πρόεδρος του Κινεζικού Συνδέσμου Μειονοτικών Λογοτεχνιών  και μόνιμος αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Κινέζων Ποιητών. Διετέλεσε υποδιοικητής της επαρχίας Κινγκάι και σήμερα είναι επικεφαλής προπαγάνδας και μέλος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Η ποίηση του έχει μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά, τα τσεχικά, τα σερβικά, τα κορεατικά, τα πολωνικά, τα γερμανικά και σε πολλές ακόμη γλώσσες. Έχει τιμηθεί με πολλά σημαντικά βραβεία, τόσο στην Κίνα όσο και στο εξωτερικό.

My Oscars 2017

Eδώ και χρόνια παρακολουθώ τα βραβεία Oscar, από προσωπικό βίτσιο θα έλεγα, τα βλέπω και σαν αφορμή να παρακολουθώ ταινίες και να μην αφήνω την καθημερινότητα να μου στερεί τον καλό κινηματογράφο. 

Τα φετινά βραβεία είχαν, εκτός από γκάφες, σάτιρα με χιούμορ αλλά και μια πολύ έντονη αντιρατσιστική διαμαρτυρία. 

Από τα πιο δυνατά και συγκινητικά σημεία των φετινών όσκαρ, για μένα, ήταν κι αυτό το ελληνικό ντοκιμαντέρ. Αρκεί η υποψηφιότητα και το βήμα να εκφράσεις ένα συναίσθημα που δεν εκφράζεται. Ένα μεγάλο μπράβο στη Δάφνη Ματζιαράκη για την προσπάθεια αυτή. Δείτε το, αν δεν το έχετε δει. Αξίζει. 

Πολλές οι αληθινές ιστορίες, κι αυτό, ανέκαθεν, ήταν που αγαπούσα εγώ στον κινηματογράφο. Φέτος πολύ δυνατές ιστορίες. 

Hidden figures.


Lion.



Hacksaw ridge.



Αγαπημένες και οι τρεις! Κι όλες ήταν δικαίως υποψήφιες για καλύτερη ταινία!

Αυτό είναι το νικητήριο, βασισμένο σε θεατρικό έργο. Moonlight.

Loving. Eπίσης μια ιστορία που άλλαξε κομμάτι της μέχρι τότε ιστορίας της Αμερικής. Με δυνατή ερμηνεία και υποψηφιότητα από τη Ruth Nega. 

Florence Foster Jenkins. Η Meryl Streep υποδυόμενη τη φάλτσο σοπράνο και την αληθινή ιστορία της ήταν για 20ή φορά υποψήφια. Η υπερτιμημένη Meryl Streep όπως την αποκαλούσε διαρκώς ο παρουσιαστής, καυτηριάζοντας το σχόλιο Τραμπ.
Jackie. Στιγμιότυπα της ζωής της Jackie Kennedy μετά το θάνατο του Προέδρου. Υποψήφια κι η Natalie Portman. 
Η νικήτρια της βραδιάς όμως στις γυναικείες υποψηφιότητες ήταν η Emma Stone.

Παρόλ'αυτά  η πιο δυνατή γυναικεία ερμηνεία φέτος για μένα ήταν της Isabelle Huppert στο Elle. Σ'αυτή την απολαυστική ταινία του Paul Verhoeven που έκλεισε τις ελληνικές φετινές νύχτες πρεμιέρας.

Από ανδρικές ερμηνείες, μου άρεσε πολύ ο Denzel Washington στο Fences, αλλά ακόμη πιο πολύ ο Andrew Garfield στο Hacksaw ridge που προανέφερα, το οποίο σκηνοθέτησε εξαιρετικά ο Mel Gibson. 
Και φυσικά ο κάτοχος του φετινού όσκαρ Casey Affleck, για το Manchester by the sea. Ήταν πραγματικά απίθανος, εσωτερικός, συγκινητικός, σε μια πολύ φορτισμένη ταινία, θρίαμβο της απώλειας θα μπορούσα να πω.

Στον δεύτερο γυναικείο ρόλο εγώ ένα όνομα διάβαζα μόνο, Viola Davis. Την τελική νικήτρια. 

Από το La la land κρατώ το όμορφο βραβευμένο τραγούδι City of stars.

Όπως σχεδόν κάθε χρόνο, έτσι και φέτος οι ξενόγλωσσες ταινίες ήταν πολύ δυνατές. Προσωπικά ξεχώρισα το Σουηδικό A man called Ove, το Δανέζικο Land of mine και φυσικά το The Salesman από το Ιράν που κέρδισε και το φετινό βραβείο. Η απουσία του σκηνοθέτη Asghar Farhadi από την απονομή, ήταν πολύ ηχηρή κι ένα δριμύ πολιτικό σχόλιο, καθότι τίμησε όλους τους πρόσφυγες που τους έχει απαγορευτεί η είσοδος στην Αμερική. 

Αυτό το ταξίδι μου στις φετινές ταινίες ήθελα να μοιραστώ μαζί σας και να προτείνω κάποιες εξαιρετικές, κατά τη γνώμη μου, που αξίζει να δει κανείς. 

Φ.Υ.Α - Τρία tracks...

Τα τρία πρώτα δείγματα από το δίσκο μας Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας (Φ.Υ.Α), που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο, εδώ συγκεντρωμένα.

Οι "Κλειδαριές" μας, έκαναν την αρχή. Και μας ξεκλείδωσαν...
Ιδού η ιστορία τους, έτσι όπως την αποτύπωσα όταν μου ζητήθηκε από το μουσικό site Musicity. http://www.musicity.gr/music-stories/item/7107-eleana-vraxali-kleidaries-musicity-mousikis-istories-2016

"Η θάλασσα εντός μου" ακολουθεί, κι η ευχή του τέλους του βιβλίου:
σελίδα 114. "Το υπόλοιπο της ζωής ας είναι ζωή."

"Υπομονή". Η λέξη αυτή, η δύσκολη κι η μαγική, που τόσες φορές ακούμε κι άλλες τόσες λέμε: 

"...μια λέξη μόνο, πονάει πολύ."

Ευχαριστούμε για την ανταπόκριση. Έρχονται άλλα 8!

Διεθνής Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Ολοκαυτώματος

27 Ιανουαρίου. Διεθνής Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με αφορμή την ημέρα αυτή, θα μοιραστώ τα αγαπημένα μου, σχετικά με το θέμα, βιβλία. Ένα θέμα τόσο μακρινό, αλλά τόσο συγκλονιστικό και μοναδικό στην παγκόσμια ιστορία, που το νιώθω οικείο.
Αυτό το γεγονός θα μου υπενθυμίζει πάντα, πόσο απάνθρωπος είναι ικανός να γίνει ο άνθρωπος. Τρομακτικό αλλά αληθινό.

Γραφή ή ζωή

Χόρχε Σεμπρούν 

Μέλος αντιστασιακής οργάνωσης στην κατεχόμενη Γαλλία, ο Χόρχε Σεμπρούν συλλαμβάνεται από την Γκεστάπο, εκτοπίζεται στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Μπούχενβαλντ, γίνεται ηγετικό στέλεχος των κρατουμένων Ισπανών και απελευθερώνεται στις 11 Απριλίου 1945. 

Χρειάστηκε να περάσουν 15 χρόνια για να αποδεχτεί την ζωή, όπως μας δείχνουν οι έμμονες ιδέες του, που επαναλαμβάνονται συνέχεια, όπως τα μουσικά θέματα μιας εφιαλτικής ραψωδίας. 

Θα πιστέψει, για λίγο, ότι είναι δυνατόν να εξορκίσει το θάνατο με τη γραφή. 

"Κοντολογίς μπορούμε πάντα να πούμε τα πάντα. Το ανείπωτο, με το οποίο μας γανώνουν τα αυτιά, είναι μόνο και μόνο άλλοθι. Ή δείγμα οκνηρίας. Μπορούμε πάντα να πούμε τα πάντα, η γλώσσα περιέχει τα πάντα. Μπορούμε να μιλήσουμε για τον πιο τρελό έρωτα, για την πιο φρικτή κτηνωδία. Μπορούμε να κατονομάσουμε το κακό, τη γεύση παπαρούνας που έχει, τις ολέθριες ευτυχίες του. Μπορούμε να μιλήσουμε για τον θεό και αυτό σημαίνει πολλά. Μπορούμε να μιλήσουμε για την τρυφερότητα, για τον κηδεμονικό ωκεανό της καλοσύνης. Μπορούμε να μιλήσουμε για το μέλλον, οι ποιητές ρίχνονται στην περιπέτειά του με τα μάτια κλειστά και το στόμα έτοιμο να πει πολλά." 

"Γιατί ο θάνατος δεν είναι ένα πράγμα, που θα μπορούσαμε να το περάσουμε ξυστά, να το αγγίξουμε, κάτι από το οποίο θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε, όπως από ένα δυστύχημα απ' το οποίο βγήκαμε σώοι. Τον έχουμε ζήσει... Δεν είμαστε δραπέτες, αλλά βρυκόλακες..."

"Δεν υπήρχε πια για μένα πατρίδα. Δεν θα υπήρχε ποτέ πια. Ή πάλι θα υπήρχαν πολλές πατρίδες, πράγμα που αναγόταν στο ίδιο. Σκεφτείτε το, μπορεί κανείς να πεθάνει για πολλές πατρίδες συγχρόνως; Είναι αδιανόητο."

"Το λέω συνειδητά: κανένας δεν μπορεί να γράψει αν δεν έχει αγνή καρδιά, δηλαδή αν δεν έχει υποτιμήσει αρκετά τον εαυτό του."

Το μυθιστόρημα ενός ανθρώπου δίχως πεπρωμένο

Ίμρε Κέρτες

Ο Ίμρε Κέρτες γεννήθηκε το 1929 στην Βουδαπέστη. Το 1944 εκτοπίστηκε στο Άουσβιτς και ένα χρόνο αργότερα στο Μπούχενβαλντ και αυτός. 

Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια ως μεταφραστής, έγινε γνωστός το 1975 ήδη με το πρώτο του βιβλίο "Το μυθιστόρημα ενός ανθρώπου δίχως πεπρωμένο". 

Στη Γερμανία χαρακτηρίστηκε από τους κριτικούς ως ένα από τα σημαντικότερα βιβλία του αιώνα μας. Τον Οκτώβριο του 2002 βραβεύτηκε με το νόμπελ λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. 

Τι είναι εκείνο που κάνει αυτό το μυθιστόρημα για το Άουσβιτς τόσο βλάσφημο; 

Να είναι ο αθώος και αισιόδοξος τρόπος ενός νεαρού Εβραίου που διηγείται τον εκτοπισμό του ως ένα ταξίδι στο άγνωστο και την άφιξή του στο Άουσβιτς ως ένα παράξενο θέαμα; Μήπως η βλασφημία έγκειται στο γεγονός ότι κατανοεί με τόση προθυμία την λογική των στρατοπέδων - ένας ευμαθής μαθητής που θέλει να κάνει τη δουλειά του όσο το δυνατόν καλύτερα;

"Ηταν κρίμα, γιατί αυτή η στιγμή, αυτή η ευωδιά προκάλεσαν στο κατά τ'άλλα απαθές στήθος μου ένα συναίσθημα που, έτσι καθώς με πλημμύριζε κατά κύματα, ανάγκασε τα κατάστεγνα μάτια μου να στάξουν μερικές ζεστές  σταγόνες πάνω στην παγωμένη μύτη. Και όσο και να προσπαθούσα να ζυγίσω τα πράγματα,  όση λογική, όση σύνεση, όση νηφαλιότητα κι αν προσπαθούσα να επιδείξω, δεν βοηθούσε σε τίποτα - δεν ήταν δυνατό να κλείσω τα αυτιά μου σ' εκείνη τη μυστική φωνή, σ' εκείνη τη φωνή που κατά κάποιον τρόπο ντρεπόταν κι ίδια για τον παραλογισμό της και ωστόσο γινόταν όλο και επίμονη, σε εκείνη τη φωνή μιας αμυδρής λαχτάρας: 

θα ήθελα να ζήσω λίγο ακόμα σε τούτο το ωραίο στρατόπεδο συγκέντρωσης."

Η επιθυμία του ανθρώπου να ζήσει κι ο αγώνας της επιβίωσης, επιτρέπει ακόμη και τέτοιες ωραιοποιήσεις και ευχές. Να ζήσω, έστω κι εδώ... 

La vita e Bella, έστω και εδώ... 

Κι ο μονόδρομος τελικά του αγώνα: one step at a time.

"Τα βήματα. Ο καθένας έκανε τα βήματά του για όσο καιρό μπορούσε: το ίδιο και εγώ, και αυτό όχι μόνο στην φάλαγγα του Μπίρκεναου αλλά κι εδώ στην πατρίδα...

Ύστερα αυτό που μας μένει, πραγματικά είναι η καταφανής διαπίστωση ότι ο χρόνος κυλά.

ΦΥΑ - Δύο νέα μουσικά κεφάλαια.

Μετά τις "Κλειδαριές" μας, το επόμενο τραγούδι από το βιβλίο μου "Φυλακή Υψίστης Ασφαλείας", κυκλοφορεί σε λίγες μέρες. Μπορεί το βιβλίο να μην ήταν χωρισμένο σε κεφάλαια, ο δίσκος μας όμως είναι.

"Κι αν αλλάζουνε τα σύνορα του κόσμου 

θα'σαι πάντοτε η θάλασσα εντός μου. 

Μέσα στο είναι μου                                              

σημάδια δίνε μου..." 

 Αφιερωμένο σε όσους αναγκάστηκαν να επαναπροσδιορίσουν την έννοια 'πατρίδα'. 

Κι αμέσως μετά, σχεδόν παράλληλα, η "Υπομονή", με ερμηνευτή τον Μπάμπη Στόκα. 

Όλα σε μουσική του Γιώργου Σαμπάνη. 

Ευχαριστώ πολύ την Cobalt, για την πίστη και την ωραία συνδημιουργία κι εκτέλεση.

"Δεν θέλω άνθρωπο να δω, θέλω να συνεχίσω το όνειρο. Μπορώ;"

Αυτή τη στιγμή στούντιο φουλ για τα επόμενα ΦΥΑ μας.